A koopt op 26 mei 2016 een Porsche en brengt de voorbelasting van deze aankoop in aftrek in zijn jaaraangifte omzetbelasting over 2016. De Belastingdienst wijst dit verzoek om teruggaaf echter af. Feitelijk verricht A reparatie-, verkoop-, vervoer- en factureringswerkzaamheden voor een voorraad auto’s die eigendom zijn van zijn echtgenote. Deze auto’s werden in het verleden door de echtgenote verhuurd aan de filmindustrie en haar onderneming bevindt zich inmiddels in de liquidatiefase. A bedingt voor zijn werkzaamheden geen vergoeding en is dat in de toekomst ook niet van plan.
De vraag is of de Belastingdienst terecht de door A geclaimde aftrek van voorbelasting heeft geweigerd. Specifieker draait het om de vraag of A, al dan niet gezamenlijk in een samenwerkingsverband met zijn echtgenote, als ondernemer voor de omzetbelasting kwalificeert. A is van mening dat sprake is van een gezamenlijke onderneming of fiscale eenheid en beroept zich ter zake van zijn ondernemerschap tevens op het vertrouwensbeginsel, omdat de Belastingdienst hem in het verleden een omzetbelastingnummer heeft toegekend.
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden oordeelt dat A zelfstandig geen ondernemer is, nu hij uitsluitend om niet presteert. Ook van een fiscaal samenwerkingsverband met maatschappelijke zelfstandigheid is geen sprake, aangezien A en zijn echtgenote niet aantoonbaar naar buiten toe als één ondernemer optreden. Gedeelde handelsnamen of facturen die veelal uitsluitend op naam van A staan, leveren hiervoor onvoldoende bewijs. Tevens faalt het beroep op het vertrouwensbeginsel: de enkele toekenning van een btw-nummer door de Belastingdienst levert zonder nader feitelijk standpunt geen in rechte te beschermen vertrouwen op inzake de materiële ondernemersstatus. In cassatie verwerpt de Hoge Raad het beroep van A zonder nadere inhoudelijke motivering met toepassing van artikel 81 lid 1 RO, waardoor de weigering van de voorbelasting definitief in stand blijft.
Instantie
Hoge Raad
Datum uitspraak
19-06-2026
Datum publicatie
19-06-2026
Zaaknummer
23/02525
Formele relaties
In cassatie op : ECLI:NL:GHARL:2023:4095
Rechtsgebieden
Belastingrecht
Bijzondere kenmerken
Artikel 81 RO-zaken,Cassatie
Inhoudsindicatie
HR: 81.1 RO.
Vindplaatsen
Rechtspraak.nl
NLF 2026/1213
Viditax (FutD) 2026061904
FutD 2026-1074
Verrijkte uitspraak
Uitspraak
HOGE RAAD DER NEDERLANDEN
BELASTINGKAMER
Nummer 23/02525
Datum 19 juni 2026
ARREST
in de zaak van
[X] (hierna: belanghebbende)tegen
de STAATSSECRETARIS VAN FINANCIËN
op het beroep in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 16 mei 2023, nr. BK-ARN 21/007911, op het hoger beroep van belanghebbende tegen een uitspraak van de Rechtbank Gelderland (nr. AWB 19/7129) betreffende een ten aanzien van belanghebbende gegeven beschikking op een verzoek om teruggaaf van omzetbelasting.
1Geding in cassatie
Belanghebbende, vertegenwoordigd door A.P. Flinterman, heeft tegen de uitspraak van het Hof beroep in cassatie ingesteld.
De Staatssecretaris, vertegenwoordigd door [P], heeft een verweerschrift ingediend.
2Beoordeling van de middelen
De Hoge Raad heeft de klachten over de uitspraak van het Hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van die uitspraak. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie).
3Proceskosten
De Hoge Raad ziet geen aanleiding voor een veroordeling in de proceskosten.
4Beslissing
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond.
Dit arrest is gewezen door de vice-president M.E. van Hilten als voorzitter, en de raadsheren E.N. Punt en A.J. van Doesum, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier E. Cichowski, en in het openbaar uitgesproken op 19 juni 2026.
1ECLI:NL:GHARL:2023:4095.